لبخندهای لاغرم این روزها کمرنگ تر از همیشه اند... گاه گاهی که می خندم از غم است نه از شادی...

این روزهای سرشار از تو اما بی تو را با هجوم یاد تو می گذرانم، عمریست بی تو بودن درد را همسایه م کرده و من همبستر اشک شده ام.

بی تو از تمام رنگ ها بریده م، رنگ بی رنگی سهم من شده است. غزل هایم، قدم هایشان را گم کرده اند... شعر بی تو، تمسخر واژه هاست.

مرد غزل هایم، این روزهای دور از عشق، سخت و سنگین می گذرند... دور از تو... دور از تو ... یعنی دور از نگاه خدا.

بی تو ، آسمان عشق نمی بارد.

مرد روزگاران رفته و نیامده، بهانه هایم ته کشیده اند برای بودن...دوباره گم شدم... سردرگم و بیقرار و لبریز سوال... لبریز چیزهایی که تمام زندگی ام را خط میزنند...

این روزها، یاد تو تنها توان دل من است، تنها نیروی حیات بخش روزگار من...

می ترسم مرد روزگاران دور، مرد روزگاران همیشه، می ترسم... اگر بی تو شوم... وای من... وای من...

بی تو شدن یعنی... زبانم لال... تنها هجوم توست که مرا از خویش بیرون می کشد...هجوم تو...

لبخند تو،آرزوی روزگاران است و من... وای من... وای من...

از رفتن بهانه لبخند گفتن، سخت است و بدتر از آن، بهانه غم بودن است و من بهانه غم توام مرد روزگاران همیشه...

دلگیری از من ... دلگیری از من... که رنگ از رخ روزگارم پریده و آسمانم تیره شده است. دلگیری از من که باد خانه دلم را ویرانه کرده و سیل اشک همدم ثانیه های روزگارم شده است. دلگیری از من... وای من... وای من...

بی تو ، مرد غزل هایم، تنها مرد روزگاران همیشه، دل مرده است و روح ناتوان... بی تو ، من بر باد رفته ام...

دستان تو ، تنها راه نجات من است... با تو ، تنها با تو، زندگی ، زندگی است...
*********

...: تو عالم بچگی و سادگی وقتی غمی دنیامو تاریک می کرد،پدر میگفت یا علی و پا میشد،منو به آسمونا نزدیک میکرد،بچگیام عمریه رفته از یاد، با اینکه از غصه دارم تا میشم، وقتی که غم وجودمو می گیره، بازم میگم یاعلی و یاعلی و پا میشم...

...: دل است دیگر... گاهی به سرش میزند خود را غرق کند در بی تو بودن ها!

...: شکرت خدا؛ ممنون.

یا علی